مادر شهید «علی کاشفی» نقل میکند: «شب یازدهم محرم بود. خواب دیدم رفتیم نجف زیارت. به شوهرم گفتم: نذر امام علی کن تا خدا بهمون پسر بده! توی خواب پشت سر آقا ایستادیم و نماز خوندیم. پیش نماز مسجدمان گفت: انشاءالله خدا بهتون بچهای میده.»
همسر شهید «محمدرضا صدقی» نقل میکند: «اخلاق و رفتار پسندیده داشت. در کارهای خانه همیشه با خوش اخلاقی و مهربانی به من کمک میکرد. به من و فرزندانم احترام زیادی میگذاشت. در رفع مشکلات خانه خیلی کوشا بود. در برخورد با پدر و مادرش بسیار مهربان و دلسوز بود.»
همرزم شهید «سید حسن تقوی» نقل میکند: «با سید حسن از سقز حرکت کردیم و رفتیم مهاباد. او کم حرف بود و پرکار. آنجا به کمین ضد انقلاب خوردیم و تعدادی از بچهها شهید شدند.»
برادر شهید «محمد شکرالله» نقل میکند: « گفت: شهید شدن مال مردان خداست. لیاقت میخواد. من اینقدر گناه دارم که اصلاً فکرش رو نمیتونم بکنم. حالا بعد از سالها وقتی به مزارش میرسم، بهش میگم: سلام مرد خدا!...»
مادر شهید «محمدحسن دولتیان» نقل میکند: «همانطور که سرش روی زانوهایش بود، گفت: مامان! من نسبت به شهدا احساس مسئولیت میکنم. نمیدونین بچهها توی جبهه چه فداکاریها میکنن؟ آهی کشید: و چقدر هم شهید میشن!»
مادر شهید «قدمعلی کیکاوسی» نقل میکند: «خودم را روی تابوت قدمعلی انداختم. با دیدن پیکرش او را بوسیدم. چند نفری میخواستند من را ببرند، گفتم: نگذار من رو ازت جدا کنن. لباسم به گوشه تابوت قدمعلی گیر کرد»
همسر شهید «اسماعیل معینیان» نقل میکند: «عکسش را چسباند روی تنه نقاشی شده و بالای سرش چند حباب کشید و آن بالاتر دختر بچهای که دست در دست پدرش در پارک قدم میزد. مریم نه ساله من، پدر میخواست و سایه محبت او را.»