شهید «علی زرکشان»، مردی که از کارگری به جبهه رسید و چهارم دی ماه سال ۱۳۶۵ در‌ام‌الرصاص عراق به شهادت رسید، پیکرش سال‌ها در منطقه ماند و سرانجام سال ۱۳۷۶ پس از تفحص، در گلزار شهدای زادگاهش آرام گرفت.

شهید «علی نعمتی»، با آغاز جنگ تحمیلی به عنوان سرباز ارتش به جبهه‌ها اعزام شد و سرانجام در بیست و یکم مرداد سال ۱۳۶۳ در سومار، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.

شهید «قربانعلی رستمی»، سی‌ام اسفند ماه سال ۱۳۰۷ در روستای ضیاءآباد از توابع شهر تاکستان دیده به جهان گشود و سوم بهمن ماه سال ۱۳۶۵ در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش و سوختگی به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «اکبر فرضی»، 20 ساله بود که در میدان دفاع از میهن، درس ایثار و فداکاری را با خون خود نوشت و سرانجام در حالی که به عنوان سرباز ارتش در سقز حضور داشت، در درگیری با گروه‌های ضد انقلاب به شهادت رسید.

شهید «مهدی ایرانی»، سرباز وظیفه ارتش، بیست و هشتم مرداد سال ۱۳۷۲ در منطقه ابوقریب بر اثر انفجار مواد منفجره به شهادت رسید.

شهید «قدرت‌الله اصغری»، با آغاز جنگ تحمیلی، همچون بسیاری از جوانان غیرتمند این سرزمین، لباس بسیج پوشید و برای دفاع از کیان اسلام و ایران به جبهه‌های حق علیه باطل شتافت و در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.

شهید «فرج‌الله محمدخانلو»، یکی از رزمندگان غیور ارتش جمهوری اسلامی ایران، در روستای ورسج از توابع شهرستان تاکستان دیده به جهان گشود و پس از اتمام تحصیلات خود، با حضور در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، در منطقه عملیاتی آبادان، با اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «عباس قدوسیان»، از نوجوانی با حضور در مسجد و پایگاه بسیج، عشق به اهل‌بیت(ع) و دغدغه دفاع از انقلاب را در وجود خود پروراند و سرانجام به فیض شهادت نایل شد.

شهید «حسن حفاری»، در جریان تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی در زادگاهش قزوین هدف گلوله ماموران قرار گرفت و به فیض شهادت رسید.

شهید «غفار سعیدی»، در سنگرهای جنگ، تنش را سپر گلوله‌ها کرد و با جراحت‌های ماندگار، بازگشت، اما هیچ‌گاه شکایت نکرد. وی سال‌ها با ترکش‌هایی که در پیکر داشت، راه رفت، کار کرد، فرزندانش را بزرگ کرد و سرانجام در بیست‌ودوم اردیبهشت سال ۱۳۸۰، وقتی دیگر طاقت تحمل یادگارهای سخت جبهه را نداشت، در آغوش خاک قزوین آرام گرفت؛ گویی جنگ برایش تا نفس آخر تمام‌نشدنی بود.