«نعمت یاوری» می‌گوید: در دل زندان‌های سرد و تاریک، وقتی همه امید‌ها به آزادی بود، خیانتی ناگهانی باعث لو رفتن نقشه‌های تمام مسیر‌های زندان و مبارزه شهید «نعمت‌الله ناصریان» شد. نامه‌ها و اسراری که قرار بود به ایران برسند، به دست رئیس زندان افتاد و راه برای دشمن باز شد؛ خیانتی که پایان مقاومت جان‌فشانی را رقم زد و شهید ناصریان را به شهادت رساند. داستانی تلخ از پشت‌پرده‌های اسارت که هرگز نباید فراموش شود.

وصیت‌نامه شهید «عبدالحسین موشاخانی» یادآور مسئولیت هر ایرانی است که در مقابل تجاوز و ظلم دشمنان آرام ننشیند و خون خود را برای حفظ میهن و اسلام فدا کند.

شهید «حسنعلی موشاخانی» در بخشی از وصیت نامه به یادگار مانده اش نوشته است: به شما برادرانم وصیت می‌کنم که شما نیز از شهادت من نگران و مأیوس نشوید و به وجود برادر شهیدتان افتخار کنید. اگر توانستید نگذارید که اسلحه من بر زمین بماند و راه من را ادامه دهید و اگر هم نتوانستید با صبر خود و با پشتیبانی از جبهه، وفاداری خود را به امام انقلاب و شهدا حفظ کنید.

مادر شهید می‌گوید: منصور از بچگی روحیه‌ای متفاوت داشت. با اینکه هنوز نوجوان بود، اما اخبار انقلاب و سخنان امام را با دقت گوش می‌داد. همیشه می‌گفت: "مامان، این انقلاب یه نعمت الهی است و باید از آن دفاع کنیم. "

در دل روز‌های سخت جنگ، «امید حشمتی» با دستانی پر از تلاش و قلبی آکنده از عشق به وطن، راهی میدان نبرد شد تا جان خود را برای حفظ امنیت و آرامش کشور فدا کند. او در ۱۶ شهریور ۱۳۶۶ در عملیات سردشت به شهادت رسید و امروز یادش همچنان زنده و پر فروغ است.

شهید «احمد ملکوتی» با گام‌هایی استوار و دل پر از امید، در عملیات پدافندی سومار جان خود را فدا کرد و به قافله جاودانه شهدا پیوست؛ جوانی که زندگی‌اش الگویی از ایمان و ایثار است.

شهید «فریدون امیری» نه تنها در میدان جنگ شجاع بود، بلکه در زندگی روزمره هم قلبی مهربان داشت؛ مردی که در جبهه‌های خونین جنگ، پایبند به ارزش‌های انسانی و دینی بود.

در دل روستای سرخم، جوانی ساده و پاک با دستانی پینه‌بسته و دلی مملو از ایمان، مسیر کشاورزی تا جهاد در راه خدا را پیمود. شهید «شمس‌اله موسوی»، سرباز گمنام، اما رشید انقلاب بود که با لبیک به ندای امام، جان در راه اسلام فدا کرد.

«عین الله مهدی آبادی» پدر شهید، با چشمانی پر از غرور و اندوه می‌گوید: «پسرم در خط مقدم پدافند، کنار لانچر ایستاده بود؛ درست در جایی که دشمن حمله کرد. او تا آخرین لحظه پای کار ایستاد و جانش را برای امنیت کشور فدا کرد. رامین مایه افتخار ما و همه ایران است.»

شهید «عنایت الله طاهرآبادی» در متن وصیت نامه اش آورده است: پدر جان، بدان که من در راه انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی جان خود را فدا می‌کنم. اگر من به فیض شهادت نائل شدم، هیچ‌گونه ناراحتی به خود راه نده؛ زیرا من در راه میهن، دین مبین اسلام و مکتب تشیع علوی، به رهبری امام خمینی جان خود را نثار کرده‌ام.