شهید سرباز «کاوه احسانی»، تحصیلاتش را تا دیپلم به پایان رسانید. سپس به خدمت مقدس سربازی رفت و در تاریخ 26 آبان 1385 در منطقه شوشمی پاوه بر اثر اصابت گلوله به فیض شهادت نایل آمد.

برادر شهید «هوشنگ خانمحمدی»، در روایتی می‌گوید: شهید درس آزادی و آزادگی، عشق و ایثار، رشادت و شهادت را از آموزگار بزرگش حسین (ع) آموخته بود که باید چگونه زیست.

فرزند شهید «حسن رحمانی» می گوید: مادرم می گفت هر وقت مرخصی می گرفت و به خانه می آمد همیشه خانه شلوع بود و تمام دوستان و آشنایان به دیدن او می آمدند. اما آنقدر بی‌قراری می‌کرد و دلتنگ جبهه می شد که دو روز در خانه می ماند و به جبهه برمی‌گشت و بالاخره اتفاقی که نباید می‌افتاد، افتاد.

شهید«محمود ابراهیمی»، آرزو و هدف اصلی زندگی اش شهادت بود و می گفت باید از وطن اسلامی پاسداری کنیم و نگذاریم که دشمن به آب و خاک و ناموس مملکت تعدی کند. سرانجام 16 اردیبهشت 1375در کردستان عراق بر اثر جراحات دوران اســارت به شهادت رســيد.

شهيد«مصطفی احمدی» دهم خرداد 1335 در روستای ارگنه سفلی چم چمال از توابع شهرستان صحنه به دنيا آمد. پس از گذشت يک سال از خدمت سربازي از ارتش بيرون آمد و در کميته انقلاب اسلامي ادامه خدمت داد. تا اينکه با شروع جنگ تحميلي به فرماندهي سپاه هرسين منصوب شد.

شهید «نصور ویسی» سوم شهریور 1335 در خانواده‌ای مذهبی در شهرستان قصرشیرین دیده به جهان گشود. به عضویت ارتش درآمد و پس از گذراندن دوره‌های ویژه در دانشکده فارغ التحصیل و به عنوان درجه دار مشغول به تحصیل شد تا اینکه در 19 شهریور 1359 در شهرستان قصرشیرین بر اثر درگیری با مزدوران بعثی به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «فریبرز همتی» در بخشی از دست نوشته خود آورده است: هیچ نگرانی ندارم غیر از دوری شما و خانواده عزیزم، امید است هرچه زودتر دیدارمان تازه شود.

شهید «محمد رضا ویسی»، در بخشی از وصیت نامه خود آورده است: اگر من شهيد شدم در تمام سنگرها با نام خدا عليه باطل بجنگيد و هميشه يادتان باشد كه انقلاب ما با نام خدا شروع شده است.

شهید «فرهاد یوسفی سید شکری» در بخشی از وصیت‌نامه خود آورده است: نخوردم ای دوست از تو می‌خواهم که بر ایمان خود همانند کوه استوار باشی و زجرهایی که من می‌کشم درک کنی هر چند می‌دانم که اثری ندارد اما من احساس آرامش می‌کنم زیرا می‌دانم که درک می‌کنید ای مادر گریه بر حال من نکن که تاثیری بر جان من ندارد.

مادر شهید «غلامرضا یوسفی نصر آبادی» نذر کرده بود که خداوند به او پسری عطا و او را غلام امام رضا (ع) کند و پدر نیز او را غلامرضا نامید. آری او غلام واقعی ائمه اطهار شد و از دوران کودکی با اعتقادات مذهبی و در محیطی معنوی آشنا و بزرگ شد و با وجود سن کم مکبر نمازهای جماعت مسجد بود و شب های قدر تا سحر همراه با مؤمنین شب زنده داری می کرد.