مسابقه کتابخوانی، «آخرین دیدار» بر اساس زندگی نامه داستانی شهید جاوید الاثر «شجاع الدین شمس دولت آبادی» توسط معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران کرمانشاه برگزار می‌شود.

شهید «اسداله اژدری»، متولد ۱۳۳۹ کرمانشاه، پس از گذراندن تحصیلات تا سال سوم دبیرستان، با اشتیاقی ویژه به انقلاب، افتخار خدمت در بسیج سپاه پاسداران را کسب کرد. او پس از گذراندن دوره‌های آموزشی، داوطلبانه عازم جبهه‌های خوزستان شد و در ۲۰ فروردین ۱۳۵۸ در نبرد با دشمن بعثی در خرمشهر مفقودالاثر شد.

شهید «علیرضا الوندی» با وصیت‌نامه‌ای سرشار از عشق به امام حسین (ع) و آرزوی تکرار نشدن «عصر عاشورا»، راهی آسمان شد؛ و همسر جوانش با نوشتن «شهدا خوش‌قول هستند» بر کفن همسر، پیوندی آسمانی را ثبت کرد که وعده‌ی شفاعت، آن را جاودانه ساخت.

شهید «حسن قوره جیلی»، جوانی که تحصیلات خود را در باختران به پایان رساند، در ۱۳ فروردین ۱۳۵۸ در کردستان و در تقابل با گروهک منافقین، جان خود را فدا کرد.

«کمال فداکار»، محصل عاشق انقلاب، در دوم فروردین ۱۳۵۸ حین مبارزه با ضد انقلاب در کردستان، بر اثر شلیک اشتباهی همرزم به شهادت رسید.

‌پس از ۴۳ روز انتظار، سرانجام ۳۲ افسر مجروح ناو دنا، از پرسنل فداکار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، وارد خاک میهن شدند.

به مناسبت گرامیداشت یاد شهدا، حجت‌الاسلام رضائی، امام‌جمعه سنقروکلیایی، به همراه فرمانده سپاه ناحیه سنقر، فرمانده انتظامی و رئیس بنیاد شهید، با خانواده‌های معظم شهدای والامقام «رحمان صیدی» و «رضا احمدی‌وفا» (از شهدای جنگ رمضان) دیدار و گفت‌و‌گو کردند. در این دیدار، امام‌جمعه بر جایگاه رفیع شهدا و خانواده‌های آنان در پیشگاه خداوند و لزوم تکریم صبر و ایثار آنان تأکید کرد.

شهید «خالد برهمند»، متولد بغداد و ایرانی‌الاصل، که تحصیلات خود را تا ششم ابتدایی ادامه داد، در جریان جنگ تحمیلی به اسارت دشمن درآمد. او در زندان‌های عراق، با تحمل شکنجه‌های شدید، در ۲۲ بهمن ۱۳۵۹ به شهادت رسید و پیکر مطهرش تاکنون مفقود است.

شهید «حیدرعلی بابایی»، فرزند سرپل‌ذهاب، که کودکی را با فقدان پدر و سختی‌های معیشت سپری کرد، با وجود تحصیلات محدود، به دلیل مهربانی و تعهد انقلابی‌اش به سپاه پیوست و در جبهه‌های غرب، به‌ویژه در نبرد با ضدانقلاب، رشادت‌هایی از خود به جای گذاشت. او سرانجام در ۲۰ بهمن ۱۳۵۹ در منطقه باویسی به شهادت رسید.

شهید «محمد رسول امیری»، فرزند روستای دوازده‌امام سرپل‌ذهاب، که پس از، از دست دادن پدر در کودکی و تحمل سختی‌های زندگی، در رشته مهندسی برق الکترونیک تحصیل کرد و در سال ۱۴۰۲ به ارتش پیوست. او با وجود شرایط سخت جوی و خطر حمله دشمن، تا آخرین لحظه در پست خود باقی ماند و در تاریخ یکم ۱۴۰۵ در حالی که از حمله مطلع بود، به درجه رفیع شهادت نائل گردید.