شهید «کاکه عبداله عزیزی» سال 1327 در روستای پشته در خانوادهای دیده به جهان گشود. او رابطهای سالم با جامعهاش داشت و مخالف سرسخت گروهکها و ضد انقلاب بود.
شهید «لطیف عزیزی» سال 1318 روستای بانیلوران از توابع شهرستان پاوه به دنیا آمد. با پیروزی انقلاب اسلامی به آرزوی خود دست یافت و فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی را بعد از انقلاب اسلامی شکوفا کرد. وی برای استقامت و پایداری انقلاب اسلامی دعا میکرد.
شهید «بگ میرزا حسینی» در بخشی از وصیت نامه خود نوشته است: همسرم! امیدوارم که در طول این چند سال زندگی اگر در مواردی تندی کردم من را ببخشی؛ همسرم! خداوند از تو راضی باشد چون من از تو راضی هستم.
شهید «شیرولی حسنیشافع»در وصیتنامهاش نوشته است: شهادت آرزوی من است یا به پیروزی نهایی میرسیم و زیارت کربلای حسین(ع) نصیبمان میشود و یا در راه او شهید میشوم.
شهید «رحیم حسنی» در وصیت نامه خود نوشته است: از مردم میخواهیم که هیچوقت شهیدان ایران را فراموش نکنند من به جبهه میروم تا بتوانم کمکی به هم وطنهایم کرده باشم. از خداوند مهربان میخواهم که تمام رزمندگان را پیروز کند.
شهید «ابراهیم کریمی» در بخشی از دست نوشته به یادگار ماندهاش آورده است: سفارشم به شما برادران و اقوام این است که مرا حلال کنید زیرا که من میدانم به راهی میروم که برگشت ندارد و تو ای مادر! شیرت را حلالم کن.