خاطرهای از شهید «داداله پیریزاده»
روایت همسر شهید از لحظاتی که امید و شجاعت را نشان داد
همسر شهید تعریف میکند روزی که میخواست برود، قرآن را بالای سرش گرفتم و کاسهای آب پشت سرش ریختم تا بدرقهی راهش باشد. بغض گلویم را گرفته بود و اشک از چشمانم سرازیر میشد. اشکهایم را با دست پاک کردم تا مبادا برگردد و مرا گریان ببیند؛ میترسیدم قدمهایش سست شود و از رفتن منصرف شود.