نوید شاهد - "هوشنگ مصطفوی" از جانبازان و آزادگان سرافراز دوران مقدس است که در اسفند ماه 1366 در منطقه "شاخ شمیران "به اسارت نیروهای بعثی در می آید و شهریورماه 1369 پس از تحمل 29 ماه رنج اسارت به کشور باز می گردد. او در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد چهارمحال و بختیاری از اسارتش چنین می گوید: «ناگهان مورد ضرب و شتم دو نفر درجه دار بعثی قرار گرفتم؛ مرا همچون توپ فوتبال به هم پاس می دادند. بار دیگر زخمهایم باز و پانسمان ها جدا و بدنم را غرق در خون کردند. این خود قصه ای مفصل دارد. قدرت راه رفتن نداشتم یکی از آنها مرا سر پا نگه می داشت و دیگری با ضربه پا، به جلو پرتم می کرد. چندمتری در میان کوه و سنگلاخها می‌غلطیدم تا اینکه به ما می رسیدند. این کار تا پشت منطقه شاخ شمیران ادامه داشت و بعد از اینکه کاملا خونی و زخمی شدم، در ماشینی که پُر از لوازم تعمیرگاه بود، انداختند و به عقب منتقل کردند.»
از

به گزارش نويد شاهد چهارمحال و بختياري آزاده هوشنگ مصطفوي پانزدهم اردیبهشت 1348در روستاي گِل سُرخِ دوآب صمصامي از توابع شهرستان کوهرنگ در خانواده مذهبی به دنیا آمد.

این آزاده سرافراز از چگونگی اعزام به جبهه چنین می گوید: پس از پایان دوره ابتدایی وارد حوزه علمیه شدم. دهم اسفند 1366 از طريق بسيج عازم جبهه هاي جنگ شدم. در ابتدای ورود وارد مقر تيپ44 قمر بني هاشم(ع) در شوشتر شدم. فرداي آن روز جهت پيوستن به گردان امام حسن(ع) مستقر در فاو به سمت مقر دوم تيپ در سوسنگرد حركت كرديم. ناهار و نماز در آنجا بوديم. ساعت حدود دو بعد از ظهر بود. اتوبوس پر از نيرو به سمت جبهه هاي غرب در حركت بود. ما مسير را عوض كرديم متوجه شديم كه عمليات از سمت غرب مي خواهد شكل بگيرد. لذا به ديگر نيروهاي  مستقر در شيخ صالح پيوستيم.

وی ادامه می دهد؛ فرداي آن روز به مقري در شهر سر پل ذهاب وارد و سپس به وسيله ماشينهاي سنگين به مقرهاي عملياتي رفتيم تا اينكه در بیست و سوم اسفند 1366 عمليات والفجر 10 شروع شد. با توجه به اينكه در واحد تبليغات بودم اما 4 روز قبل از عمليات خودم را به گردان امام سجاد (ع) گروهان نبوت به فرماندهي حاج مصطفي اميريان «دسته چهارم» رساندم، با جمعي از دوستان، خود را آماده عمليات كرديم تا اينكه شب موعود فرا رسيد و در عمليات شركت كرديم، از آنجائي كه توفيق شهادت نداشتم و به شدت مجروح شده بودم عصر روز عمليات به اسارت عراقيها در آمدم.

وی درباره نحوه اسارتش می‌گوید: بیست و سوم اسفند 1366 در حین عقب نشینی به شدت مجروح شدم. در کمتر از یک ساعت اصابت سه گلوله به کمر و پای راستم مرا غرق به خون و زمین گیر کرد. درد گلوله ها آن قدر سخت بود و طاقت فرسا که قدرت حرکت حتی به اندازه یک وجب را از ما گرفت و خونمان بر زمین جاری شد. نزدیکی عصر بود که پای راستم داغ شد و به هوش آمدم ناگهان دیدم که تعدادی از جنازه های دوستانم همچون شهید براتپور، شهید عزیزالله پسند آتش گرفته و می سوزند تا اینکه آتش به پای من هم رسید ، چیزی که  تعجبم را برانگیخت این بود که آتش به گردن آنان که رسید خاموش شد و از اینکه نمی توانستم کاری انجام دهم و  درد می کشیدم، غصه ام گرفت.  

وی درباره نحوه مواجهه با نیروهای عراقی توضیح می‌دهد: حدود ساعت 4 یا 5 عصر بود بر زمین افتاده بودم که ناگهان صدای پایی به گوشم رسید با اندکی جابجایی عراقی ها متوجه من شدند و قف قف بالا گرفت تا اینکه اسیرمان کردند به عربی به آنها گفتم. زخمی هستم هنگام بلندکردن خون بالا می آوردم که مرا بر زمین انداختند. مجدداً بلند کردند باز هم استفراغ ! با همان حالت رهایم کردند با اشاره گفتند: باید بالای تپه بیایی. منهم از حال رفته و بر زمین افتادیم .                                                                                             

او از افسری که مانع کشته شدنشان شد می گوید: آن گروه بالا رفتند؛ بعد از چند دقیقه ای سربازی آمد که خواست ما را بکُشد، افسری از بالای تپه صدایش زد و مانع شد.  دستهایم را از پشت بست و انداخت همانجا. بعد از دقایقی افسری به نام حسین آمد. دستهایم را باز کرد و گفت: من شیعه ام. ما را بغل کرد و بر بالای تپه منتقل کرد. شب را با ناله و درد فراوان و در آن سرما با بدنی خونی سپری کردم  تا فردا صبح شد. بیست و چهارم اسفند 1366، افسر "حسین" آمد زخمهایم را پانسمان و لباسی هم از خودش بر ما پوشاند. چای برایم آورد و تعارف کرد چند دقیقه ای منتظر قند شدم. افسر "حسین" به من اشاره کرد و به عربی گفت: شکر در چای موجود است. چای را با دو دانه بیسکویت خوردم.

این آزاده جنگ تحمیلی روایت می‌کند: بعد از 48 ساعت خوابم برد. نمی دانم نیم ساعت یا یک ساعت در خواب بودم که ناگهان مورد ضرب و شتم دو نفر درجه دار بعثی قرار گرفتم و مرا همچون توپ فوتبال به هم پاس می دادند .بار دیگر زخمهایم باز و پانسمان ها جدا و بدنم را غرق در خون کردند. این خود قصه ای مفصل دارد قدرت راه رفتن نداشتم یکی از آنها مرا سر پا نگه می داشت و دیگری با ضربه پا به جلو پرتم می کرد. چندمتری در میان کوه و سنگلاخها می غلطیدم تا اینکه به ما می رسیدند. بالاخره این کار تا پشت منطقه شاخ شمیران ادامه داشت و بعد از اینکه کاملا خونی و زخمی شدم در ماشینی که پر از لوازم تعمیرگاه بود انداخته و به عقب منتقل کردند.

 وی خنده دارترین خاطره دوران اسارت را چنین بازگو می کند: برای اولین روزی که وارد مرکز استخبارات عراق شدیم، حدود دوازده نفری بودیم اکثراً زخمی و خونی، از طرفی آمدند لباس رزم ما را درآوردند و به هر نفر یک لباس عربی (دیشداشه) دادند.  وقتی بالاجبار همه را لخت کردند. ناگهان دیدیم که سرباز عراقی پا به فرار گذاشت و فریاد می زد «قنبله فجرهم» یعنی نارنجک منفجر می شود. دیگر سربازان و افسر ارشدشان بیرون آمدند تا ببینند چی شده. وقتی آمدند نزدیک دیدند که ترکش به بیضه یکی از بچه های شمال خورده و تیره و کبود گشته. آن سرباز خیال می کرد که ایشان به خود نارنجک بسته است. ما که حسابی خنده مان گرفت افسر عراقی هم به آن سرباز کلی فحش و ناسزا گفت و دیگر سربازان عراقی هم به او خندیدند.

  خاطراتی از دوران اسارت

ورود به دربندیخان

عصر روز بیست و چهارم اسفند وارد شهر دربندیخان شدم و در پادگانی از قوات منصور در یک اتاقک حبس شدیم. تا نیمه های شب از ما بازجویی کردند و چند بار مورد کتک کاری قرار دادند. تا اینکه یک نفر مترجم آمد و به ما گفت که من همشهری شما هستم. از او پرسیدم بچه کجایی؟ گفت: آبادان. اوایل جنگ به عراقی ها پیوستم. از دیدن آن خائن حالم به هم خورد و او را لعن و نفرین کردم. در حین بازجویی نقشه عملیات را جلو من پهن کردند و از من توجیح نقشه را خواستند. برعکس آن چیزی که می خواستند توضیحی دادم درهمین جا بود که افسر بازجو کننده کشیده ای محکم برصورتم نواخت و گفت: "لیش کذب" یعنی چرا دروغ می گویی و مرا ازاتاق بیرون انداخت بعد از چند دقیقه  به اتاقکی منتقل که پنج نفر ازبچه های ایلام درآنجا بودند که تا صبح با هم بودیم.                                   

در طویله ای وسط پادگان محبوسمان کردند

صبح روز بیست پنجم اسفد 1366 بعد از بازجویی به اتفاق 5 نفر دیگر از لشکر 11 ایلام پس از خوردن دولقمه صبحانه دست و چشم بسته بر ماشینی سوار کردند و راهی پادگان هوانیروی سلیمانیه شدیم. در طویله ای وسط پادگان محبوسمان کردند و دو نفر نگهبان برایمان گذاشتند. سرما همچنان آزارمان می داد. گرسنگی امانمان را گرفته بود. یکی از نگهبانان متوجه گرسنگی مان شد. جیره غذایی خود را بین  دوازده نفر  ما تقسیم کرد و چراغی که برای خودشان بود برایمان آورد تا سر و کله افسرنگهبان پیدا می شد. چراغ را می برد بیرون و مرتب از افسران بعثی اعلان انزجار می کرد.                                                                                

منتظر شلیک بودیم

در بیست و ششم اسفند1366، با یکی از بچه های استان که با هم اسیر شده بودیم  و یکی دیگر از بچه های ایلام خود از معاودین عراقی هر دو به عربی مسلط بودند گفتند: بچه ها یکی از افسرهای عراقی دستور اعدام همه ما را صادر کرد. ما را کنار دیواری به صف کردند. ما هم شهادتین را جاری کردیم منتظر شلیک بودیم. عراقی ها بین شان نزاعی درگرفت و روی کشتن یا ماندن ما با هم به مشاجره پرداختند یکی از آنان مانع این کار شد و بالاخره نجات یافتیم .                                                                 

از پادگان به سمت سلیمانیه حرکت کردیم

بیست و هفتم اسفد 1366 از پادگان به سمت سلیمانیه حرکت  کردیم در پادگانی و در اتاق خواب سربازان ما را حبس کردند هر کدام از ما را دست و چشم بسته به تخت یکی از سربازان عراقی بستند تا فردای آن روز مورد کتک کاری آن سربازان واقع شدیم در همانجا بود که صدای پیروزی رزمندگان را از رادیو ایران که در اتاق بغل دستی ما گوش می دادند شنیدیم که شهر حلبچه آزاد شد و فرمانداران شهر به هلاکت رسید.


در اتاقهای کوچک پر از شپش در مرکز استخبارات گرفتار شدیم

بیست و هشتم اسفند 1366امروز به  15 نفر رسیدیم و به شهر بغداد منتقل شدیم. همه زخمی و یا یک پا و دوپا قطع، بدنهای زخمی، دست ها و چشم ها بسته وسط ماشین رهایمان کردند. ماشین با سرعت بالا حرکت می کردند، یک آن ترمز می گرفت همه روی هم می ریختیم. آه و ناله ی همه بلند می شد. زخم های بچه ها باز شد. خلاصه به هر نحوی بود بعد از چهارساعت و با تحمل سختیهای فراوان وارد بغداد شدیم و در اتاقهای کوچک پر از شپش در مرکز استخبارات گرفتار شدیم. بازجویی های وحشتناک، کمبود آب، غذا و دارو، همه و همه دست به دست هم داده و جهنمی واقعی برایمان به وجود آوردند که با هیچ توصیفی قابل بیان نیست.

پذیرش قطعنامه

 روزی که امام (ره) قطعنامه را پذیرفتند تلویزیون عراق خبری را پخش کرد مبنی براینکه آیت الله خمینی در بیان پذیرش قطعنامه گفته اند من جام زهر را نوشیدم این خبر برای ما دشوار بود که خدایا چه اتفاقی افتاده که امام اینچنین سخنانی را بیان کرده اند . غم واندوه از یک طرف بخاطر سخن امام از طرف دیگر شادی و خوشحال سر تا پایمان را در بر گرفت و واقعاً نمی دانستیم بخاطر آن جمله امام گریه کنیم یا بر پایان جنگ و نجات خودمان از اسارتگاه بعثیون شادی کنیم. بعضی ها هم واقعاً به پذیرفتن قطعنامه اعتراض می کردند و می گفتند امام نمی بایست قبول می می کردند. بعداً فهمیدیم که فشارهای سختی بر امام و مسئولان آمد و واقعیت این بود که خطری جدی مملکت را تحدید می کرد و امام با ظرافت به پذیرش آتش بس و پایان جنگ اقدام کردند.

  خبر آزادی

26 مرداد ماه به طور قطع و یقین آزادسازی اسراء رسماً شروع شد علی رغم اینکه ما مفقود بودیم و عراقی ها سعی می کردند ما را از دید صلیب سرخ مخفی نگه دارند اما خوشحالی و شور و شعف بر همه چهره ها مشاهده می شد. به هر حال چندین سال مفقود و دوری از خانواده و وطن باعث خوشحالی ما شد و سعی کردیم مقدمات سفر را فراهم کنیم. سفری که حدود سه سال منتظر آن بودیم شاید باورتان نشود در اکثر این شبها خواب آزادی خود را می دیدیم و صبح که بیدار می شدیم و خود را در اردوگاه می یافتیم، غم واندوهی دو چندان سر تا پایمان را می گرفت؛ آن قدر در رؤیا بودیم و موقعی که خبر آزادی را دادند باورمان نمی شد. شاید سه الی چهار بار ما را داخل آسایشگاه می کردند و بیرون می آوردند تا اینکه نیروهای صلیب سرخ آمدند و از استرس و دلهره ساعت ده شب در مرز خسروی بر خاک پاک وطن بوسه زده و بر آستانه قادر متعال سجده شکر بجا آوردیم. می درآمدیم بالاخره در پنجم شهریورماه 1369 پس از دو سال و اندی آزاد و به میهن عزیزمان برگشتیم .

از

گفتگو از فضل اللهی                          

برچسب ها
نام:
ایمیل:
* نظر:
مطالب برگزیده استان ها
عکس
تازه های نشر
اخبار برگزیده