همسر شهید «ابوالفضل شهباز» می‌گوید: «چون پیش‌تر نامی برای فرزندمان انتخاب نکرده بودیم، نامه‌ای به دفتر مقام معظم رهبری نوشتم و از ایشان خواستم نامی برای دخترم برگزینند. حدود دو هفته بعد، پاسخ آمد و ایشان در یک اقدام معنوی و دلگرم کننده، نام «مرضیه» را برای دخترم انتخاب کردند.»

«حسین شکرویان»: «همسران جانبازان، پرچم‌داران گمنام ایثارند؛ بی‌آنکه نامی از آنان بر زبان‌ها باشد، بی‌آنکه مدالی بر سینه‌شان بدرخشد.»

«طیبه ضیائی» همسر جانباز ۷۰ درصد می‌گوید: «پرستاری از جانباز یعنی خدمت به کسی که روزی برای آرامش ما ایستادگی کرده و برای من افتخار بزرگی است که سهم کوچکی در آرامش امروز او داشته باشم.»

«داود قدس» می‌گوید: «حاج مرتضی سعدالدین در خانواده‌ای با ایمان، ساده‌زیست، کشاورز و زحمتکش رشد کرد. اگر کاری به ایشان بسپارید، بسیار با طمانینه و حوصله‌ای مثال‌زدنی آن را پیش می‌برد. در کاروان‌های راهیان نور نقش پررنگی دارد. وقتی جوانان با شبهه‌ای روبه‌رو می‌شوند، با مثال‌های شیرین از روز‌های دفاع مقدس و خاطرات شهدا، پاسخ‌شان را می‌دهد و بسیاری از ابهامات را از دل‌ها می‌زداید.»

«مرتضی سعدالدین» می‌گوید: «یکی از ویژگی‌های اصلی دفاع مقدس و وجه تمایزش با دیگر جنگ‌ها، حضور همه اقشار و طبقات مردم خصوصاً دانش‌آموزان و تربیت فرماندهان از بین نسل جوان بود. اسوه‌های موجود در جامعه مانند شهیدان زین‌الدین، حججی، دانشگر، همت، باکری‌ها، محب‌شاهدین، کیومرث نوروزی‌فر و حاج محمود اخلاقی به نسل جوان معرفی گردند.»

«مرتضی سعدالدین» می‌گوید: «مطمئناً جوانان این مرز و بوم با گوش جان سپردن به رهنمود‌های ولی امر مسلمین، امام خامنه‌ای(حف) آماده جان‌فشانی تا فتح و آزادی قدس شریف هستند. نسل جوان امروز وارث همت و غیرت نسل اول انقلاب و دفاع مقدس هستند.»

«مرتضی سعدالدین» گفت: «الان که از من می‌خواهند به عنوان راوی دفاع مقدس برای مردم روایت کنم، با وجود تمام محدودیت‌های حرکتی، هرگز به آن‌ها نه نمی‌گویم و با عشق این کار را انجام می‌دهم، چون عاشق هستم.»

حسین شکرویان: «هفته دفاع مقدس، یادآور حماسه‌ای است که در تقویم تاریخ ایران به عنوان نماد ایستادگی، ایمان و وحدت یک ملت حک شده است.»

حسین شکرویان گفت: «بهره‌گیری گسترده از ظرفیت رسانه و هنر برای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت به‌عنوان یکی از ویژگی‌های متمایز کنگره ملی بزرگداشت سه هزار شهید استان سمنان است.»

«عباس ملک‌علائی» می‌گوید: «حسن حالش لحظه به لحظه بدتر می‌شد. گاز استریل‌هایی که در آنجا بود را برمی‌دشتم و خیس می‌کردم و روی پیشانی‌اش می‌گذاشتم. باور کنید آن‌قدر بدنش حرارت داشت که از روی گاز استریل بخار بلند می‌شد. حسن تقریبا چهار روز آنجا بود و بر اثر جراحت و عفونت زیاد در غربت به شهادت رسید.»