فرزند شهید صوابی می‌گوید: پدرم در بسیاری از سخنانش به ادامه راه شهدا، پشتیبانی از ولایت فقیه، خدمت به هموطنانمان و تربیت دینی تأکید داشت.

شهید« مسعود دارابی» فرمانده گردان حمزه سید الشهداء، در سال 1366به همراه معاون دلیرش عملیات نصر هفت را آغاز کرد و در بلندای «بوالفتح» و «دوپازا» با مبارزاتی جانانه دشمن را به عقب راندند و فاتح به محل استقرار خویش بازگشتند و تنها تأثرش در این عملیات شهادت مظلومانه ی معاونش« شهید فرزاد رحیمی» بود.

«درویش القاصی»، آزاده کرمانشاهی می گوید: رأس ساعت 6 صبح همگی ما را داخل حیاط بردند برای استفاده از سرویس بهداشتی صف کشیده بودیم خیلی تشنه بودم می خواستم کمی آب بخورم که لحظه ای دنیا برایم تیره و تار شد. سرباز عراقی با کابل سَرم را شکافته بود مرا به بیمارستان بردند و سرم را بخیه کردند...

«علی خدادادی» برادر شهید «سلیمان خدادادی» با اشاره به اینکه شهید بسیار معتقد به امر به معروف و نهی از منکر بود، ادامه داد: شهید در عین اینکه همواره این موضوع را با مهرباني و عطوفت یادآور می شد همین امر سبب شده بود تا تذکرات لسانی ایشان بر دل بنشیند.

شهید «جعفر بریموندی» قبل از شهادت خطاب به همسرش می گوید: در آخرین عملیات جعفر حال دیگری داشت، به خانه آمد که از همه خداحافظی کند. او گفت: همسرم! با ایمان باش و طاقت هرگونه سختی را داشته باش، هرگاه ناراحت شدی به همسران شهدا نگاه کن. صبح زود از خواب بیدار شد و خداحافظی کرد.

دوست شهید« فتاح احمدی»، می گوید: یک شب شهید برگشت و گفت می خواهم امشب را نزد شما باشم زیرا می دانم که شهید می شوم و نمی خواهم دیدارم به قیامت بیفتد. فردا همان روز به منطقه رفت و به شهادت رسید.

«محمدامین امینی» همرزم شهید «ناصر سیفی» می گوید: روز پنجم درگیری‌های پاوه وقتی تمام ارتفاعات شهر در دست عوامل ضدانقلاب بود در آن مقطع حساس شهید سیفی و بنده داوطلب شدیم تا اطلاعیه را به کمک همدیگر در سطح شهر قرائت کنیم متن اطلاعیه این بود: «مردم دلاور و مقاوم پاوه؛ تهدیدات عوامل خودفروخته را جدی نگیرید و به مقاومت ادامه دهید. انشاءالله نصرت پیروزی نزدیک است.» این حرکت باعث قوت قلب مردم شد.

صدای برادر احمد برای مدت کوتاهی همه را ساکت کرد: همه هستن؟کسی جا نمونه، برادرها چیزی را فراموش نکنند! حاج احمد با دست به پشت راننده زد و بدین سان، حرکت رزم آوران اعزامی از سپاه خیابان خردمند تهران به سمت شهرستان پاوه آغاز شد.

سعدالله فتاحی، همرزم شهید نقل می کند: در شب 23 اسفند 1366 موقع عملیات دور هم جمع شدیم. او خودکار و کاغذی برداشت و جمله ای نوشت و از چهره و قیافه و حرکات او معلوم بود که شهید می شود.

شهید خلبان «ارسلان فیض هرسینی»، به مأموریت های 20 روزه می رفت و در تمام مدت مأموریتش، پوتین های مقدس سربازی را به جز وقت نماز، از پایش خارج نمی کرد. در این مأموریت‌ها، دوستانش یکی پس از دیگری به شهادت می‌رسیدند و او در تشییع پیکر آنها شرکت می کرد. از خداوند طلب شهادت می کرد تا اینکه نزدیکترین دوستش «محسن درخشان» به شهادت رسید که در تشییع پیکر او گفته بود: «به امید خدا تا هفته آینده، من نیز در کنار تو آرام می گیرم.»