سردار «حاج ناصر فارابی» در میان نام‌آوران دفاع مقدس و گمنامان مازنیِ جبهه‌های مقاومت، نام این شهید بزرگوار، چون ستاره‌ای ماندگار بر تارک تاریخ خطۀ علویان می‌درخشد. او فرمانده‌ای مردمی، شجاع و پایدار بود که تمام قامت زندگی‌اش را وقف دفاع از ایمان و میهن کرد.

شور و شعور انقلابی باعث شد شهید «شفیع جیرده علیزاده» در خط مقدم انقلاب حضور یابد. وی بلافاصله پس از پیروزی انقلاب، به رامسر برگشت و به همراه افراد شناخته شده کمیته انقلاب اسلامی را تشکیل داد.

نوید شاهد استان مازندران زندگینامه شهید والامقام «سیداحمد مشکواتی تروجنی» را برای علاقمندان منتشر می‌کند.

شهید «مهدی عباس مفخمی» با توجه به اعتقاد و تعهدی که نسبت به اسلام و انقلاب داشت، فطرتاً نمی‌توانست شاهد شهادت برادران رزمنده‌اش در جبهه‌ها و مردم بی‌دفاع شهر‌ها باشد.

همرزم شهید «علی‌اکبر میرزایی» می‌گوید: «یک روز من و موسی صادقی و میرزا محمد حیرتی، برای دیدن علی اکبر به مقر لشکر ۴۱ ثارالله رفتیم. وقتی به آن‌جا رسیدیم، یکی از برادران سپاه گفت: آقای میرزایی! نیرو‌ها از کرمان آمدند؛ برای سازماندهی‌شان به میدان صبحگاه بیا. او هم رفت و پشت تریبون نشست. من غصه می‌خوردم که چطور می‌خواهد حرف بزند؛ اصلاً می‌تواند جلوی این همه نیرو صحبت کند؟! به هر حال، آن روز با یک روحیه نظامی خاص، برای نیرو‌ها حرف زد. از جایگاه که پایین آمد، احساس غرور کردم. او را در آغوش گرفتم و گفتم: اکبرآقا، دستت درد نکند! ما را سرافراز کردی.»

همرزم شهید مدانلو تعریف می‌کند: شهید در آن لحظه با توجه به اینکه یک فرهنگی بود به ایشان سفارش اکید کردند وقتی به روستا رفتی، به فلانی و فلانی سفارش بکن تا می‌توانند برای بچه‌های خردسال (ابتدائی) و نوجوانان برنامه ریزی کنند چراکه این بچه‌ها هستند که آینده انقلاب را بیمه خواهند کرد.

شهید «اکبر دلربائی فرد» می‌گفت: من هیچگاه مملکتم را ترک نمی‌کنم و به دست اجانب نمی‌سپارم و تا جان در بدن دارم از ناموس و کشورم دفاع می‌نمایم.

خواهرش شهید «سیدامان الله موسوی» می‌گوید: «خیلی دلم می‌خواست در راهپیمائی شرکت کنم؛ اما مادرم مخالف بود و می‌گفت: شما زن هستید و نمی‌توانید زمان درگیری، هم‌پای مردان، از خود دفاع کرده یا فرار کنید. امان‌الله با مادرم مخالف بود؛ می‌گفت: زن‌ها هم در جامعه حقی دارند و باید در صحنه باشند. برای همین، امان‌الله، من و خواهرم را با خودش به راهپیمایی می‌برد.»

خلبانی که به اعتراف خودش ۱۲ بار مأموریت موفق آمیز در ایران داشت اسیر و به دست رزمندگان اسلام می‌افتد، در این ارتباط برایش جایزه در نظر گرفته شد ولی او معتقد بود جایزه را باید از خدا گرفت.

زهرا لحظه شهادت پدر را به نقل از عمویش «روح الله»، چنین بیان می کند: عمویم که هم‌رزم پدرم بود، تعریف می‌کرد که تمام‌وقت با پدرم بود؛ حتی در لحظه شهادتش. عمویم می‌گفت که پدرم برای آخرین‌بار که می خواست وداع کند، از عمویم آب خواست امّا از آن جایی که آب در دسترس نبود، عمویم زبان خودش را در دهان پدرم گذاشت تا زبانش خیس شود و پدرم بتواند کمی صحبت کند.