شهید علی پیرونظر از خاطرات خود در جبهه نوشته است: امروز من خادم الحسین بودم. صبحانه را آماده کردم بچهها گفتند؛ امروز تجهیزات میدهند و لشکر در آماده باش است.
دعا خوانده شد، حال عجیبی داشت و همه در افکار خود فرو رفته بودند و در حال خود بودند، در وسط دعا سینه زنی شروع شد که وقتی به امام زمان(عج) رسید، سینه زنی خیلی با حال زده شد. ادامه این ماجرا را در نوید شاهد بخوانید.
شهید علی پیرونظر از خاطرات خود در جبهه نوشته است: فرمانده یکی از گردانها به نام زهیر آمد. بچهها را دید و رفت تا خبر بدهد. آقای امامی گفت: این گردان یکی از بهترین گردانهای رزمی است که چندین مرتبه عملیات کرده و همیشه پیروز است و مسئول آن هر نیرویی را نمیگیرد، فقط نیروهای زبده.
شهید علی پیرونظر در خاطراتش نوشته است: لباسها را حاضر و ساکهایمان را برداشتیم رفتیم. اطلاعات نفری یک کفن گرفتیم و از درب مرکز خارج شدیم. ۲۵ نفر بودیم در راه شعار میدادیم. حسین رهبر هم گلاب میپاشید. به خیابان طالقانی که رسیدیم صف عظیم دانشجویان نمایان شد که با کفن و لباس بسیجی و پیشانی بند با رنگهای مختلف به طرف سالن ورزشگاه در حرکت بودند.
صبح ساعت ۴/۵ بیدار شدم و برای نماز آماده شدم از خوابگاه خودم که شماره ۱۶ است در مرکز دارالفنون خارج شدم وضو گرفتم و نماز صبح را با جماعت خواندم. ادامه این ماجرا را در نوید شاهد بخوانید.
«مرجان زائری» همسر جانباز اعصاب و روان و یکی از فعالین فرهنگی، در یادداشتی برای وقوع حادثه تروریستی در حرم مطهر احمد بن موسی علیه السلام که منجر به شهادت و مجروحیت جمعی از زائران و هموطنان عزیز شد، برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: «برای گرفتن حاجت به زیارت شاهچراغ رفتم که ناگهان با صدای گوله پیرمرد بر روی زمین در خون غلتیده بود و دیگر هیچ نبود جز صدای گلوله خون و آرزوهایی که حالا در میان شبستان شاهچراغ به وصل رسیده بودند.»
شهید «سیدمصطفی دادصفت» در نامهاش نوشت: برادرانم راه و خط امام همان راه الله است در راه خدا بکوشید. آری چه شیرین است مبارزه کردن در راه خدا و استقبال کردن از شهادت.
شهید «بهمن منصوب کاظمی» در نامهای خطاب به همسرش نوشت: «از همسرم میخواهم فرزندم را يک انسان خداپرست و یک فرد با ايمان پرورش بدهد، تا بر عليه ظلم و ستم در راه خدا بجنگد. اين جنگ چه میخواهد با اسلحه باشد يا با قلم يا با زبان.»
قطار از گردنهای گذشت و محمد را به عالم دیگری برد. انگار همین دیروز بود که دوره دبیرستان را تمام کرده و پا به دانشسرای تربیت معلم کرمان گذاشته بود. قطار سوت ممتدی کشید و از دل محمد گذشت: «کربالا منتظر ماست بیا تا برویم.» ادامه این خاطره را در نوید شاهد میخوانید.