آن روز علي را خداوند تبارك و تعالي در چاه زنده نگهداشت به خاطر امروز كه اسلام را ياري نمايد . . .

وقتی که جسد مرا بر روی دست گرفتند و حرکت کردند ، خودم مانند پرنده ایی شدم که روی دستانم بال بود . بالای سر جمعیت پرواز می کردم و هرچه نگاه می کردم جمعیت بود وهمه باهم . . .

هميشه به جبهه وجنگ فكر مي كرد .هميشه درصدد بود تاقدمي درجهت پيروزي وتحكيم پايه هاي اسلام بردارد براي همين كمتر به مسايل دنيوي اهميت مي داد. . . .

او ازجواب حماسه ها وفداكاريها ي خط شكنان جبهه تعريف ميكرد .از معنويت والايي كه بين آنها حاكم بود وبه چشم خود ديده بود . سعي مي كرد جهت بالابردن روحيه بسيجيان ، قهرمانيها وازخودگذشتگي رزمندگان ديگر راآن طور كه ديده بود . . .

در بیمارستان آیت الله کاشانی اصفهان بستری بودم اصلا نمیتونستم حرکت کنم . آخه ترکش به نخاع رسیده بود و دکترا گفتند تا آخر عمر باید همین جور

، که ما هم در این شور وشادی شریک می شدیم ، آخه خانواده آنها هم مثل ما چشم انتظار بودند . مبادله اسرا به پایان رسید و از یوسف کنعان ما خبری نرسید . ده سال به همین منوال گذشت و ما از فرزندمان اطلاعی نداشتیم . . .

او از شیعیان عراق بود . وی که به زبان فارسی مسلط بود، لب به سخن گشود و گفت : من در عملیات فتح المبین خواستم با یک کانکس پر از مهمات بیایم ، اما گفتم کانکس ارزشی ندارد . من هروقت خواستم بروم باید با دست پر بروم . الآن هم که آمده ام ، دفترچه ایی آورده ام که تمام اطلاعات ریز و درشت دشمن از جمله . . .

نام ذوالفقار را که می شنوی ، یاد شمشیر دو دم حضرت علی (ع) می افتی . شمشیری که در دست شیر مردی فنا ناپذیر ، خدمات ارزنده ایی را به اسلام کرد . از هر کس بپرسی ذوالفقار چیست ؟ بدون شک جوابی شبیه مضمون بالا را می دهد . اما اگراز بچه های رزمنده و قهرمان لشکر 8 نجف اشرف و تیپ مقدس 44 قمر بنی هاشم (ع) این سوال را بپرسی علاوه بر جواب بالا، خاطرات گردان ذوالفقار چهارمحال و بختیاری در سال 1361 تداعی میشود که خواب را بر دشمن زبون . . .