همرزم شهید مدافع حرم ابوالفضل راهچمنی در روایتی میگوید: ضمن اینکه حافظ ۵ جزء قرآن بود. همیشه قرآن توی جیبش بود و از هر فرصتی برای قرائت آیات قرآن کریم، استفاده میکرد.
ستاره طاهری یکی از روایان کتاب «ماهم جنگیدیم» نقل میکند: «از این سرتا آن سر کوچه را ریسه بسته بودیم. آشپزخانهشان پُر بود از شیرینی و شربت و ظرفهای پذیرایی مهمانهایی که قرار بود صبح سر برسند. شمسی خانم از ذوق، خواب از سرش پریده بود. شده بود اسپند روی آتش. دائم میرفت و میآمد، بعد هم با خوشحالی میگفت: «ستاره فردا پسرم بالاخره برمیگرده! چقدر دلم براش تنگ شده!»
آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» روایت میکند: «طوری با ما رفتار میکردند که انگار باعث و بانی تمام بدبختیهای آنها ما چند نفر اسیر هستیم و فکر میکردند که با آزار و اذیت ما زخمهای کهنهشان التیام پیدا میکند.»
آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» روایت میکند: «در آن لحظه فکر کردم تمام درسهای جنگ را میدانم بجز اسارت و حتی به تمام نیروهایی که آموزش میدادم صحبتی از اسارت نکرده بودم، زیرا هیچگاه به اسارت فکر نمیکردم در همان لحظه یکدفعه ادای سرباز بعثی را درآوردم.»
همسر شهید مدافع حرم «اسداله جعفری» در روایتی از همسرش میگوید: «آخرین باری که بهم زنگ زد انگار داشت وصیت میکرد، گفت: مواظب خودت و امیرم باش سعی کن تو زندگیت قوی باشی به پسرم بگو من برای چه راهی رفتهام. هر وقت بزرگتر شد بهش توضیح بده.»
مهرداد حسنجانی در بیان خاطرات خود از ماه مبارک رمضان در جبهه گفت: در ماه مبارک رمضان شهدایی که در نبرد با دشمن مورد اصابت ترکش قرار میگرفتند، ما سریع برای آنها آب میبردیم اما آنها از نوشیدن آب امتناع میکردند تا با همان حس و حال معنوی به ملاقات خدا بروند.
حاج مهدی سلحشور روایتی از شهید «علی جان جابری» روایت میکند: «چند سال پیش، محرم بود و شب علیاصغر(ع). مانده بودم در هیات (هیئت فاطمیون قم)، چه بخوانم… منابع مختلف را بالا و پایین کردم، ولی چیزی که راضیام کند، پیدا نکردم. خواب شهید علی جابری را دیدم. پرسید: ماندهای چه روضهای بخوانی؟ گفتم آره.»
شهید «علیجان جابری» برای یکی از همرزمانش در اردوگاه کوثر نوشت: «هرگاه از روی خطا مرتکب گناهی شد خداوند او را میبخشد. پس هرگاه که خطا کرد اول پروردگارش بسوی او توبه میکند و چون لطف خداوند شامل حالش شد.»
من حدود ۸ دفعه هم تا پای پرواز برای سوریه و حضور در کنار مدافعان حرم حاضر شدم اما من را برگرداندند. این مرتبه که رفتم با من از خانه تماس گرفتند و گفتند پیکر عباس را بازگرداندهاند و مجبور شدم بازگردم. کاش هیچ وقت این تماس با من گرفته نمیشد. عباس را تا پیش از شهادتش، یوسف مدافعان حرم صدا میزدند... ادامه این روایت را در نوید شاهد میخوانید.
همسر شهید «مجید رمضان» گفت: «همسرم وقتی به تهران می آمد مثل مهمان به خانه سر می زد و سریع می رفت. من با گریه از او میخواستم که نرود یا کمی بیشتر کنار ما بماند اما او می گفت: باید زودتر به جبهه بروم در منطقه به من نیاز دارند به خاطر رضای خدا تحمل کنید.»