ماجرای چند رسید کمک به جبهه!

ماجرای چند رسید کمک به جبهه!

میرزاحسین زرعی‌کار پدر گرانقدر شهید «احمد زرعی‌کار» در روایتی از فرزندش گفت: «ساک احمد را بعد از شهادتش دوستانش آوردند. در آن یکی دو دست لباس و ساعت احمد بود بعلاوه تقویم سال 1367 با عکس امام خمینی و دفترچه دستنوشته احمد که مطالب مربوط به تجوید قرآن را در آن نوشته بود، چند رسید کمک به جبهه...»
چهره‌ای که در آن معنویت موج می‌زد

چهره‌ای که در آن معنویت موج می‌زد

حاج اکبر اسماعیلی همرزم شهید «احمد زرعی‌کار» در روایتی می‌گوید: «احمد؛ بی‌سیم‌چی بود. من و احمد با هم در یک چادر بودیم. او بسیار خجالتی بود. یک دوست مشترک داشتیم به نام حسن رضاییان. اهل لویزان بود. حسن همیشه به من می‌گفت: این احمد شهید می‌شود...»
روایتی از روزهای حماسه

روایتی از روزهای حماسه

شهید «سعید آکار» در نامه‌ای خطاب خانواده‌اش می‌نویسد: «آری هوا و فضای اینجا شور و حال دیگری دارد و ما اینجا روزها مشغول ساختن یک مسجد هستیم و در اینجا ساکت است و هیچ خبری نیست.»
اسارت چگونه جایی بود؟

اسارت چگونه جایی بود؟

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «جایی که باید یک عمر آنجا می‌خوابیدیم، می‌نشستیم، غذا می‌خوردیم، نماز می‌خواندیم و همه امورات زندگی را در آنجا می‌گذراندیم تقریباً عرض آن دو وجب (نیم متر) و طول آن کمتر از دو متر بود یعنی یک متر مربع و تقریباً به اندازه یک قبر باید یکی از پتوها را به عنوان زیرانداز و یکی روانداز و سومین پتو را به شکل لوله شده به عنوان متکا استفاده می‌کردیم.»
ماجرای یک اردوگاه!

ماجرای یک اردوگاه!

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «یکی از سربازان بعثی با تحقیر و عصبانیت دو پتو و یک کیسه انفرادی جلوی هر نفر پرت کرد داخل کیسه یک دست لباس فرم خاکی رنگ و یک حوله به‌طول یک متر و به عرض نیم متر و یک دست لباس زیر و یک جفت دمپایی بود، ما را به حمام فرستادند.»
«به سمت اردوگاه»

«به سمت اردوگاه»

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «به هر سختی که بود اسیر مجروح را تا جلوی ماشین رساندیم ماشین زیر نور آفتاب مانده بود و آنقدر داغ بود که گویا از آن آتش می‌بارید. با زحمت فراوان مجروح را سوار کرده و وارد ماشین شدیم.»
با توکل بر خدا و خواندن آیت الکرسی به مقصد رسیدیم

با توکل بر خدا و خواندن آیت الکرسی به مقصد رسیدیم

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» روایت می‌کند: «از کنار ساختمان چند طبقه‌ی استخبارات در حالی که راهی به پهنای شاید یک و نیم متر بود حرکت کردیم. برادر حاجیلو پشت برانکارد را گرفته بود و من جلوی آن را بر اثر ضرباتی که به دستم وارد می‌شد، دیگر توانی در دستم نبود اما با توکل بر خدا و خواندن آیت الکرسی و دعا بالاخره به مقصد رسیدیم.»
من یک بسیجی رزمنده هستم

من یک بسیجی رزمنده هستم

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» روایت می‌کند: «من یک بسیجی رزمنده هستم و اطلاعات نظامی دیگری ندارم، سرگرد عصبانی شد و سیلی محکمی به صورتم زد و گفت؛ شما چقدر سمج هستید.»
بهترین راه برای تحمل تشنگی تصور «روزه» گرفتن بود

بهترین راه برای تحمل تشنگی تصور «روزه» گرفتن بود

«با دست‌های بسته وارد اتاق بزرگی شدیم، مانند این بود که چند تن وزنه به دستم آویزان کرده‌اند. قدرت تکان دادن آنها را نداشتم روی صندلی نشستم، اما تشنگی امانم را بریده بود لب‌هایم از خستگی بهم چسبیده بود. باید مقاومت خود را امتحان می‌کردم و بهترین راه این بود که تصور کنم روزه هستم...» ادامه این ماجرا را از آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» می‌خوانید.
روزه گرفتن از مُحسنات فرزندان شهیدم بود

روزه گرفتن از مُحسنات فرزندان شهیدم بود

مادر شهیدان شوریابی از مادران شهید شهرستان ملارد ضمن اشاره به فضایل اخلاقی پسران شهیدش گفت: انجام واجبات بخصوص روزه‌داری توسط آنها و حس و حال خوب قلبی در ماه رمضان از علایق پسرانم بود.
بعدی 37 38 39 40 قبلی