یادداشت/ «سپیدپوشِ ایثار» 

به گزارش نوید شاهد ایلام، مگر می‌شود روز پرستار از راه برسد و از بانویی نگفت که برای نجات جان انسان‌ها در آتش کینه و خشونت برخاسته از فتنه آمریکایی ـ صهیونیستی سوخت؟ از مرضیه نبوی‌نیا؛ پرستار فداکار درمانگاه امام سجاد علیه السلام رشت که در دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اغتشاشات جان خود را در آتش‌سوزی این مرکز درمانی از دست داد؛ بانویی که رسالتش التیام زخم‌ها و نجات جان بیماران بود اما خود در میان شعله‌های آتش گرفتار شد؛ روایتی جان‌سوز از ایثار و مظلومیت. 

مرضیه! ای بانوی سپیدپوش! تو از تبار انسان‌هایی بودی که رنج دیگران را رنج خویش می‌دانند؛ آنان که حرمت جان انسان را بر هر خواسته‌ای مقدم می‌شمارند و در سخت‌ترین لحظات برای پاسداری از زندگی و کرامت آدمیان از خویش می‌گذرند. تو به مکتب پرستاری تعلق داشتی؛ مکتبی که در آن دست‌های مهربان برای التیام زخم‌ها پیش می‌روند و قلب‌های بیدار در برابر رنج انسان‌ها بی‌تفاوت نمی‌مانند. 

در مکتب عاشورا ایثار تنها واژه‌ای بر زبان نیست؛ حقیقتی است که در میدان عمل معنا می‌یابد. کربلا به ما آموخت که ایمان آنگاه در بلندای خویش جلوه می‌کند که انسان در راه حق و پاسداری از کرامت همنوعان خویش استوار بماند. یاد مرضیه نبوی‌نیا در روز پرستار ما را به تأمل در همین حقیقت فرامی‌خواند؛ حقیقتی که در آن خدمت به انسان عهدی مقدس و پاسداری از جان او مسئولیتی بزرگ است. 

در روزگاری که آتش خشونت امنیت و آرامش مردم را نشانه می‌رود سوختن یک پرستار در آتش حادثه تنها یک واقعه تلخ نیست؛ زنگ خطری برای وجدان انسانی و یادآور ضرورت پاسداری از جان کسانی است که زندگی خویش را وقف نجات دیگران کرده‌اند. اگر پرستار در مسیر درمان پناه و تکیه‌گاه انسان‌های رنج‌دیده است امنیت او نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از امنیت جامعه است. حرمت سپیدپوشان عرصه سلامت باید در هر شرایطی محفوظ بماند؛ چراکه هیچ خشونتی نباید چراغ خدمت به انسان را خاموش کند. 

نام مرضیه نبوی‌نیا در حافظه این سرزمین ماندگار است؛ در کنار نام همه آنان که در مسیر خدمت و پاسداری از زندگی و کرامت انسان گام برداشته‌اند. یاد او مسئولیتی بر دوش ما می‌گذارد: پاسداشت حرمت پرستاران و صیانت از امنیت مراکز درمانی و حمایت از کسانی که با دانش و تعهد و فداکاری مرهم دردهای مردم‌اند. جامعه‌ای که قدر پرستاران خود را می‌داند در حقیقت به حرمت زندگی و ارزش انسان ادای احترام می‌کند. 

امروز روز پرستار است؛ روز سپاس از دست‌هایی که مرهم زخم‌ها می‌شوند و دل‌هایی که در کنار رنج‌دیدگان آرام می‌گیرند و انسان‌هایی که درد دیگران را از خویش جدا نمی‌دانند. روز پاسداشت آنان که در لحظه‌های دشوار میان بیم و امید کنار انسان می‌مانند و برای نجات جان او از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند؛ آنان که گاه خستگی را پشت لبخندی پنهان می‌کنند تا امید در دل بیماری زنده بماند. 

اما امسال نام مرضیه نبوی‌نیا در روز پرستار با اندوهی جان‌سوز و تأملی عمیق همراه است. نام بانویی که یادآور این حقیقت تلخ است که پاسداران زندگی نیز به امنیت و حمایت نیاز دارند. یاد او باید ما را به مسئولیتی فراتر از اندوه و سوگواری فراخواند: پاسداری از حرمت انسان و مقابله با خشونت و فراهم آوردن محیطی امن برای آنان که رسالتشان نجات جان آدمی است. 

سلام بر مرضیه؛ بانویی که نامش با سپیدپوشی و خدمت و ایثار پیوند خورده است. 
سلام بر روح بلندش که یاد او در روز پرستار زنده می‌ماند. 

و سلام بر همه پرستارانی که عهدشان با زندگی عهدی از جنس مهر و ایمان و ایثار است؛ آنان که با دستان خویش درد را التیام می‌بخشند و با قلب خویش معنای انسانیت را زنده نگه می‌دارند. 

نویسنده: ایوب کافی/ ایلام

انتهای پیام/