شهید خیراله رمضانی در وصیتنامه خود میگوید: زندگى ذلت بار را هيچ وقت قبول نخواهم كرد. مرگ سرخ و شهادت را بر آن ترجيح مى دهم. همانطور كه قلبم آگاه است به آرزوى خودم خواهم رسيد.
خواهر شهید محمدحسین تجلی تعریف میکند: محمدحسین طفره می رفت و چیزی نمی گفت اما وقتی دید حریف دایی گفتن های مظلومانۀ پسرها نمیشود، گفت: فقط با یک شرط که چراغ ها خاموش باشند!
خواهر شهید عبداله بسطامیان میگوید: از من قول گرفت تا قبل از شهادتش سراغ وصیتنامه نروم. انگار هنوز او را نشناخته بودم. نمیدانستم پشت این چهرۀ بچه گانه روح بزرگی پنهان است.
پدر شهید سبزعلی رمضانی بیان میکند: شهید سبزعلی خیلی خوش اخلاق و دلسوز و مهربان بود وقتی انقلاب شروع شد تمام ذکر و فکرش رفتن به جبهه شد همه خانواده با رفتن او مخالفت کردیم.