شهید عبداله واعظی در وصیتنامه خود بیان میکند: امروز، كربلاى انقلابمان، خون مى خواهد و من مى روم تا به يزيد و يزيدان، بفهمانم كه شهادت بالاترين، آرزوى ماست.
شهید خلیل گلشنی از مقام شهادت در وصیتنامه خود میگوید: خون شهيدان همواره به جوش است و اين شهيدان از حسين ابن على (ع) سرور شهيدان گام شهادت را آموخته اند.
شهید عباس فهرستی در وصیتنامه خود مینویسد: امام خمينى را تنها نگذارند و پيرو راه شهداى انقلاب ايران باشند و نگذارند، خون شهداء ناچيز باشد و نگذارند، ضد انقلاب نفس بكشد.
عباس راشاد در بیان خاطرهای از روزیهای جنگ میگوید: با دو اتوبوس توی جاده میرفتیم که ناگهان چند هواپیما به ما حمله کردند. باران بمب بود که کنار اتوبوسها میریخت. اتوبوس اولی را با راکت زدند.
شهید لطفعلی باباخانی در وصیتنامه خود توصیه میکند: هميشه به فكر اسلام باشيد نه به فكر خودتان و هميشه بنازيد و افتخار كنيد خداوند همچنين رهبرى براى شما داده است و شكر گزار او باشيد.
شهید محمد دشتکی در وصیتنامه خود مینویسد: رفتن ما حتمى است و هيچ شكى در آن نيست. پس چرا با مرگ طبيعى از دنيا برويم؟ چرا شهادت را با مرگ طبيعى عوض نكنيم؟