از پیروز بهبهان تا شجره طیبه؛
روزی که زنگ مدرسه با صدای موشک خاموش شد
از مدرسه پیروز بهبهان در چهارم آبان ۱۳۶۲ تا شجره طیبه میناب، بیش از چهار دهه فاصله است؛ اما در هر دو حادثه، کلاس درس به صحنه‌ای تلخ از جنگ تبدیل شد و کودکانی که برای ساختن آینده آمده بودند، قربانی آتش حملات شدند.
به گزارش نوید شاهد خوزستان به نقل از گروه فرهنگی شبکه اطلاع‌رسانی «رهیاب»، عقربه‌های ساعت آرام‌آرام به ساعت پنج عصر نزدیک می‌شد. همهمه دانش‌آموزان مدرسه راهنمایی پسرانه «شهید حمدالله پیروز» بهبهان، با آغاز کلاس جای خود را به صدای معلم داده بود؛ چهارم آبان ۱۳۶۲، عصر چهارشنبه‌ای در میانه ماه محرم که قرار بود مانند روز‌های دیگر با پایان کلاس‌ها به خانه‌های دانش‌آموزان ختم شود.
اما ساعت ۱۷:۱۰، همه‌چیز در چند لحظه تغییر کرد. موشک‌های ارتش بعث عراق مدرسه را هدف قرار دادند و انفجاری مهیب، ساختمان مدرسه را در هم کوبید. صدای انفجار در شهر پیچید و مردم، هراسان، خود را به محل حادثه رساندند؛ پدران و مادرانی که نمی‌دانستند فرزندشان در میان دانش‌آموزان مجروح یا زیر آوار است.
با قطع برق، تاریکی بر شهر حاکم شد و نور فانوس‌ها راه مردم را به سوی مدرسه روشن کرد. خانواده‌ها در میان آوار، تکه‌های آجر، میز و نیمکت‌های شکسته را کنار می‌زدند تا شاید نشانی از فرزند خود پیدا کنند؛ صحنه‌ای که برای همیشه در حافظه مردم بهبهان باقی ماند.
در این حمله، ۶۹ دانش‌آموز، چهار معلم و یک خدمتگزار مدرسه، در مجموع ۷۴ نفر، به شهادت رسیدند و حدود ۱۴۰ نفر نیز مجروح شدند. دانش‌آموزانی که برای آموختن درس به مدرسه رفته بودند، قربانی موشک‌هایی شدند که هیچ نسبتی با میدان نبرد نداشتند.
بمباران مدرسه پیروز بهبهان تنها یک حادثه تلخ در سال‌های جنگ تحمیلی نبود؛ این حمله، یکی از نمونه‌های آشکار حمله به غیرنظامیان و مراکز آموزشی بود و بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی پیدا کرد. خبرنگاران و عکاسان روز بعد خود را به بهبهان رساندند تا ابعاد این فاجعه را ثبت کنند؛ اما آنچه در میان ویرانه‌های مدرسه دیدند، تنها تصویر آوار و سوگ نبود.
از بهبهان تا میناب، فاصله زمانی بسیار طولانی است؛ اما تصویر دردناک یکسان می‌ماند: کودکانی که راهی مدرسه شدند و خانواده‌هایی که به جای استقبال از فرزندانشان، چشم‌انتظار پیکر یا خبری از آنها ماندند.
مدرسه، در هر جای جهان، باید پناهگاه آموزش، رشد و آینده‌سازی کودکان باشد؛ نه نقطه‌ای برای حمله و خونریزی. هدف قرار گرفتن دانش‌آموزان و مراکز آموزشی، هر نام و عنوانی که پشت آن باشد، تصویری از بی‌رحمی جنگ و نادیده گرفتن جان غیرنظامیان است.
روایت پیروز بهبهان و شجره طیبه میناب، دو مقطع از حافظه تاریخی ایران هستند؛ دو نام که یادآوری می‌کنند وقتی آتش جنگ به کلاس درس می‌رسد، قربانیان فقط چند دانش‌آموز نیستند؛ آینده یک جامعه است که زیر آوار می‌ماند.
از نیمکت‌های مدرسه پیروز تا کلاس‌های شجره طیبه، یک حقیقت همچنان پابرجاست؛ کودکان نباید قربانی جنگ باشند و جنایت علیه آنان نباید از حافظه تاریخ پاک شود.
انتهای پیام/